Mey Yeni Rakı

Osmanlı İmparatorluğu'nda 19. yüzyıla kadar, Rumlar ve Arnavutlar tarafından işletilen meyhaneler, çeşitli sultanlar tarafından uygulanan dini kısıtlamalar nedeniyle ağırlıklı olarak şarabın yanı sıra meze servis ederdi. Meyhane müdavimleri arasında birçok Müslüman olmasına rağmen, şeriat yetkilileri zaman zaman onları yargılayabilirdi. Tanzimat Dönemi'nin (1839–1876) nispeten liberal atmosferiyle, Müslümanlar arasında meyhane ziyaretleri önemli ölçüde arttı ve rakı meyhane müdavimleri arasında favori haline geldi. 20. yüzyılın sonlarına doğru Rakı bugünkü standart formunu aldı ve tüketimi şarabı geride bıraktı. Bu dönemde rakı, şarap fermantasyonu sırasında elde edilen üzüm cibresinin (cibre) damıtılmasıyla üretiliyordu. Cibre miktarı yetersiz olduğunda, Avrupa'dan ithal edilen alkol eklenirdi. Anason eklenmezse düz rakı adını alırken, özellikle Bozcaada'da üretiliyorsa damla sakızı eklenerek hazırlanan rakıya sakız rakısı veya mastika denirdi. Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşü ve modern Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla birlikte, üzüm bazlı rakı, devlet tekeli olan Tekel tarafından damıtılmaya başlandı ve ilk fabrika üretimi 1944 yılında İzmir'de gerçekleşti.

Rakı, üzüm alkolünün anason tohumu ile ikinci bir damıtma işlemiyle yapılan, Türkiye'ye özgü, aromatik ve berrak bir içecektir. Genellikle sek veya su ya da maden suyu ile servis edilir, ancak her iki durumda da soğuk olarak servis edilmelidir.