Mey Yeni Rakı Giz

Osmanlı İmparatorluğu'nda 19. yüzyıla kadar Rum ve Arnavutlar tarafından işletilen meyhaneler, çeşitli sultanlar tarafından uygulanan dini kısıtlamalar nedeniyle ağırlıklı olarak şarap ve meze servis ederdi. Meyhane müdavimleri arasında çok sayıda Müslüman olmasına rağmen, şeriat otoriteleri zaman zaman onları yargılayabilirdi. Tanzimat Dönemi'nin (1839–1876) göreceli liberal atmosferiyle, Müslümanlar arasında meyhane ziyaretleri önemli ölçüde arttı ve rakı meyhane müdavimleri arasında favori haline geldi. 20. yüzyılın sonlarına doğru Rakı, mevcut standart şeklini aldı ve tüketimi şarabı geride bıraktı. Bu dönemde rakı, şarap fermantasyonu sırasında elde edilen üzüm cibresinin damıtılmasıyla üretiliyordu. Cibre miktarı yeterli olmadığında Avrupa'dan ithal edilen alkol ekleniyordu. Anason eklenmediğinde düz rakı adını alırken, özellikle Tenedos adasında üretildiğinde sakız ilavesiyle hazırlanan rakıya sakız rakısı veya mastika denirdi. Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşü ve modern Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla birlikte, üzüm bazlı rakı, ilk fabrika üretimi 1944'te İzmir'de olmak üzere devlete ait içki tekeli Tekel tarafından damıtılmaya başlandı.

Rakı, anasonlu üzüm alkolünün ikinci bir damıtma işlemiyle yapılan, Türkiye'ye özgü aromatik, berrak bir içkidir. Genellikle sek veya suyla ya da maden suyuyla servis edilir, ancak her iki durumda da soğuk servis edilmelidir.